ΣΕ ΑΡΓΙΑ

ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΩΔΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

'Ομως, αντίθετα προς κάθε έννοια αξιοκρατίας, το Ανώτατο Υπηρεσιακό Συμβούλιο του Υπουργείου Εξωτερικών εισηγήθηκε και το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να τον εξαιρέσει από την προαγωγή το 1998 και το 1999, παρά το γεγονός ότι ήταν ο δεύτερος καλύτερος σε προσόντα από τους 18 προαχθέντες στην πρώτη προαγωγή και ο τρίτος καλύτερος από τους 19 προαχθέντες στη δεύτερη.  Το αυτό συνέβη και το 2002, όταν, αφού δικαιώθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας (2001), στο οποίο είχε προσφύγει, και πάλι εξαιρέθηκε (χωρίς να έχει αποκατασταθεί έκτοτε), με αιτιολογία το μοναδικό δυσμενές φύλλο ποιότητος στον υπηρεσιακό φάκελλό του (Το είχε συντάξει το 1997 προϊστάμενός του, τον οποίο είχε καταγγείλλει ενυπογράφως για σοβαρές οικονομικές ατασθαλίες σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου).  Και τούτο, παρά το ότι όλα τα υπόλοιπα φύλλα ποιότητος ήταν άριστα (και τέσσερα εξ αυτών ήταν μεταγενέστερα του δυσμενούς) και το γεγονός ότι του είχαν απονεμηθεί και έξι εύφημες μνείες, εκ των οποίων δύο πρωθυπουργικές (Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Μητσοτάκη), δύο υπουργικές (Κάρολου Παπούλια και Αντώνη Σαμαρά) και δύο πρεσβευτικές (Μιχαήλ Κωττάκη και Μιχαήλ Σωτήρχου).

Το 2000, και ενώ είχε ήδη από πενταμήνου αναχωρήσει από το Ισλαμαμπάντ (Πακιστάν) και είχε αναλάβει ως γενικός πρόξενος της Ελλάδος στο Αννόβερο (Γερμανία), πληροφορήθηκε ξαφνικά ότι το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών δεν επιθυμούσε να του χορηγήσει το Εκτελεστήριο, χαρακτηρίζοντάς τον ανεπιθύμητο πρόσωπο.  Και τούτο παρά το γεγονός ότι ο Γερμανός πρέσβυς στο Ισλαμαμπάντ τον είχε τιμήσει με επίσημο αποχαιρετιστήριο δείπνο 30 προσκεκλημένων και διθυραμβικό λόγο κατά την αναχώρησή του.  'Οπως έμαθε αργότερα, οι Γερμανοί ενήργησαν βάσει πληροφοριών που έλαβαν από τον γραμματέα πρεσβείας και επιτετραμμένο τότε της Ελλάδος.  Λόγω της προέλευσής των (επιτετραμμένος της Ελλάδος στο Ισλαμαμπάντ), τις θεώρησαν εύλογα ως δεδομένες και επίσημες.  Δεν θα μπορούσαν ποτέ να διανοηθούν ότι αυτές ήταν δυνατό να είναι προϊόν προσωπικών (καλόπιστων ή κακόπιστων) εκτιμήσεων του ιδίου, ενός άπειρου διπλωμάτη (είχε μόλις τριετή υπηρεσία στο διπλωματικό κλάδο).  Αντίστοιχα, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, μόλις πληροφορήθηκε τους γερμανικούς ισχυρισμούς (και μη γνωρίζοντας τις λεπτομέρειες της προέλευσής τους), εύλογα και εκείνο τους θεώρησε ως αληθείς.  'Ετσι, παρότι διατάχθηκε με υπουργική εντολή η διενέργεια ένορκης διοικητικής εξέτασης κατά παντός τυχόν υπευθύνου, η ανωτέρω ατυχής συγκυρία είχε ως αποτέλεσμα ο διεξαγαγών αυτήν να επικεντρώσει το πόρισμά του αποκλειστικά στον Παναγιώτη Δ. Καγκελάρη, παρά το γεγονός ότι οι αναληθείς και κακόβουλοι αυτοί ισχυρισμοί δεν τεκμηριώθηκαν ποτέ και από κανέναν.

'Ενας φαντασιόπληκτος (τουλάχιστον) συνάδελφος, που αργότερα (2007) αποκαλύφθηκε και παραιτήθηκε από το διπλωματικό κλάδο, και η εμφανής προσπάθεια της διοίκησης να κλείσει την υπόθεση το ταχύτερο δυνατό και κατά τρόπο που να ικανοποιεί τον ξένο παράγοντα, ήταν αρκετά για να οδηγήσουν στην απόφαση να τον θέσει σε αργία και να ασκήσει διώξεις.  Οι συνεχείς και μακρυνές αναβολές και η μεγάλη καθυστέρηση στην ενεργοποίηση της διαδικασίας είχαν ως αποτέλεσμα να παραμένει η υπόθεση σε εκκρεμότητα από το 2001.  Δεν είναι άγνωστο πόσο χρονοβόρες είναι οι διαδικασίες απονομής της δικαιοσύνης στην Ελλάδα, αλλά πλέον, με την πάροδο τόσων ετών, ελπίζεται ότι η περιπέτεια της οικογένειάς του πλησιάζει προς το τέλος.  Με μεγάλη υπομονή αναμένεται η έκδοση των δικαστικών αποφάσεων που επί τέλους, όπως βάσιμα προσδοκάται, θα επιτρέψουν να λάμψει η αλήθεια, να αποδοθούν οι ευθύνες σε αυτούς που πραγματικά ενέχονται και να αποδοθεί ελεύθερος κάθε υποψίας στη διπλωματική κοινότητα και την ελληνική κοινωνία.  Δυστυχώς, όμως, στο διάστημα αυτό που διαρκούν οι όποιες διαδικασίες, όχι μόνο καταστρέφεται υπηρεσιακά, ταπεινώνεται ηθικά, ζημιώνεται οικονομικά και βλάπτεται βιολογικά, αλλά παράλληλα παραμένει εγκλωβισμένος και αδύναμος να αντιδράσει, προς μεγάλη ταλαιπωρία της οικογένειάς του και ικανοποίηση των εχθρών του.