Γιός του Κωνσταντίνου Θεοδωρόπουλου και της Φωτεινής Μιχαλίτση, ο Σπυρίδων γεννήθηκε στην Κορώνη.  Κατετάγη εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό (1910), όπου αρχικά υπηρέτησε ως μόνιμος υπαξιωματικός και από το 1916 ως αξιωματικός, αποστρατευθείς με το βαθμό του Υποστρατήγου.  Μετέσχε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) ως Δεκανέας του 9ου Συντάγματος Πεζικού της IV Μεραρχίας της Β' Ομάδας Στρατού, προαχθείς στο πεδίο της μάχης σε Λοχία και Επιλοχία.  Ως Υπολοχαγός του 12ου Συντάγματος Πεζικού της ΙΙΙ Μεραρχίας του Γ' Σώματος Στρατού πολέμησε ηρωικά στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τις επιχειρήσεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1918) προαχθείς επ'ανδραγαθία σε Λοχαγό.  'Ελαβε, επίσης, μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922).  Λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ανεκλήθη στην υπηρεσία (1936) με το βαθμό του Αντισυνταγματάρχου και τοποθετήθηκε Διοικητής της Παθητικής Αεράμυνας της χώρας προαχθείς σε Συνταγματάρχη.  Η σχετική νομοθεσία και η κατασκευή καταφυγίων και οχυρώσεων (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του Λυκαβηττού) αποτελούν αποτέλεσμα του έργου του, για το οποίο έτυχε προσωπικής ευαρέσκειας από τον Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά.

Στο πλαίσιο της μεγάλης Διασυμμαχικής επίθεσης και καταδίωξης των βουλγαρικών δυνάμεων προς βορράν (που οδήγησε τους τελευταίους στη συνθηκολόγηση) έφθασε μέχρι τα Σκόπια.  Πολέμησε ηρωικά κατά τη διάβαση του ποταμού Τσέρνα (Μαυροπόταμος ή Εριγών) και την επίθεση και κατάληψη των εχθρικών θέσεων στο ομώνυμο φαράγγι που ακολούθησε (Σεπτέμβριος 1918).  Ομοίως, κατά την ελληνική προέλαση με στόχο την κατάληψη του Δορυλαίου (Εσκί Σεχίρ) και του Ακροϊνού (Αφιόν Καραχισάρ) που κατήχαν οι επαναστατικές δυνάμεις της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, διακρίθηκε και τραυματίσθηκε σοβαρά στη φονικότατη μάχη του Αβγκίν (γνωστότερη ως δεύτερη μάχη του Ινονού), κατά την οποία, αφού κατέλαβε το εχθρικό χαράκωμα, καταδίωξε τον εχθρό και απέκρουσε εικοσιδύο αλλεπάλληλες αντεπιθέσεις του (Μάρτιος 1921).

Για τη στρατιωτική του σταδιοδρομία τιμήθηκε με τα παράσημα του Αργυρού Σταυρού του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος και του Χρυσού Σταυρού του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου Α'.  Για την πολεμική του δράση του απενεμήθη το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, ο Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως (δις) και το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Γ' Τάξεως, καθώς και τα αναμνηστικά μετάλλια των Βαλκανικών Πολέμων 1912-1913 (του Ελληνο-Τουρκικού με διεμβολές για τις μάχες της Ελασσόνας, του Σαρανταπόρου, των Γιανιτσών, του Οστρόβου, της Αετορράχης και των Ιωαννίνων και του Ελληνο-Βουλγαρικού με διεμβολές για τις μάχες του Κιλκίς-Λαχανά, του Μπέλες και της Κρέσνας-Τσουμαγιάς), της Διασυμμαχικής Νίκης 1918 και του Πολέμου 1940-1941.  Επίσης Διαμνημονεύθηκε στην Ημερήσια Διαταγή πέντε φορές: 1913 (δις), 1918 και 1919 (δις).

Το 1923 έγινε ο γάμος του με την 'Αννα Δ. Ιωαννοπούλου (1900-1985), που ανέπτυξε έντονη εθελοντική φιλανθρωπική δράση και από την οποία απέκτησε την Φωτεινή (1925), μητέρα της Ντιάνας Μακρή-Καγκελάρη (1959).  Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ως ανάπηρος πολέμου τέθηκε σε πολεμική διαθεσιμότητα, κατά τη διάρκεια της οποίας δίδαξε ως Καθηγητής σε Στρατιωτικές Σχολές.  Αργότερα σχεδίασε και ανοικοδόμησε ιδιωτικά αριθμό μονοκατοικιών και πολυκατοικιών στο Κολωνάκι, την Πλάκα και το Ηράκλειο Αττικής.  Κατά την ξένη κατοχή (1941) ανέλαβε τη διεύθυνση του αγροκτήματος και οινοποιϊου "Κτήμα Πύργου Βασιλίσσης", καθώς και του τομέα των κτηματικών εργασιών των επιχειρήσεων του Ιωάννη Σερπιέρη.  Μετά τον πόλεμο (1948) ίδρυσε το εργοστάσιο Σαπωνοποιείας και Καλυντικών "Peters", που λειτούργησε επί μια και πλέον εικοσαετία.  Τόσο εκείνος, όσο και η σύζυγός του απεβίωσαν στην Αθήνα.